Na het verlies van mijn partner Inge voelde ik een diepe drang om naar Gran Canaria te gaan. Niet als ontsnapping, maar als bewuste stap. Deze plek, die voor ons beiden zo verweven was met warmte, herinneringen en vertraging, werd het decor voor de eerste fase van mijn rouw.
Aankomen in een andere realiteit
De landing op het eiland voelde als een schok. Alles was herkenbaar, maar tegelijk vreemd. In Maspalomas vond ik een rustige plek om te landen. De zon, de geuren, het ritme: ze waren troostend. En toch hing er iets in de lucht – haar afwezigheid. Alles riep haar op, en tegelijk was ze nergens.
Herinnering in elke straat
Tijdens mijn wandelingen kwamen beelden en gevoelens vanzelf. Op een terras in San Agustín zat ik met een leche y leche. Die mierzoete koffie werd een spiegel voor wat ik voelde: lagen van herinnering, verdriet, tederheid. Het was zwaar. Maar het opzoeken van die plekken bracht ook iets: ruimte. Rust. En beetje bij beetje: zachtheid.
Nieuwe stappen in vertrouwde landschappen
Ik bezocht plekken die we samen kenden – Arucas, Teror, Puerto de las Nieves. Soms met vrienden. Soms alleen. In die uitstappen groeide iets nieuws: herinnering ging hand in hand met nieuwe verbinding. Er werd gelachen. Gepraat. Geluisterd. Ook over Inge, maar niet alleen over haar. En dat was goed.
Het contrast tussen het dorre zuiden en het groene noorden werd een spiegel voor mijn binnenwereld: rauw verdriet naast zachte schoonheid. Alles mocht naast elkaar bestaan.
Pijn en aanvaarding
Op dit eiland werd het verlies definitief. Ze was er niet. En ik was er wel. De pijn daarvan was diep. Maar door het onder ogen te zien, ontstond er ruimte. Voor herinnering. Voor aanvaarding. En voor een voorzichtig soort richting.
Alleen zijn bracht ook helderheid. Onzekerheid, ja. Maar ook vrijheid. Ik kon voelen wat ik nodig had. Wat me hielp. En wat me verbond met haar – zonder dat ze er nog was.
Vertragen
Wat ik vooral meebracht uit deze reis was vertraging. Tijd nemen. Niet vluchten in doen. Maar even zijn. Schrijven. Staren. Ademen. Die stilte bracht me dichter bij wat echt was.
En ook na thuiskomst bleef dat ritme hangen. Ik begon me af te vragen:
– Waar wil ik nog energie aan geven?
– Wat is waardevol geworden?
– Hoe geef ik vorm aan een leven dat nooit meer hetzelfde zal zijn?
Herinnering als houvast
De herinnering aan Inge is pijnlijk, maar ook dragend. Door verder te bouwen aan wat zij mee vormgaf – zoals de vzw ‘Juf, waar ben je?’ – voel ik dat ze aanwezig blijft. Niet alleen in herinnering, maar in wat ik doe.
Rouw als blijvende beweging
Gran Canaria werd het beginpunt van een reis die geen eindpunt kent. Een plek waar ik voelde: rouw is geen loslaten, maar anders vasthouden. Geen afsluiten, maar opnieuw beginnen met wat je meedraagt.
Verdriet en geluk. Stilte en richting. Rouw en leven. Op dat eiland kwamen ze allemaal samen. En daar begon mijn pad.
