Wat ik hier deel, is geen antwoord. Geen afgerond verhaal. Het is een momentopname.
Een zachte inkijk in hoe ik de dingen nu beleef. Hoe verlies en groei zich door mijn leven weven. Hoe ik zoek naar evenwicht in de vele rollen die ik draag: als mens, als begeleider, als vader, partner, collega, zoon.
Verlies is daarin een stille metgezel. Soms rauw en recent. Soms oud en stiller geworden. Soms zichtbaar, soms onuitgesproken. Maar altijd ergens aanwezig. En tegelijk: ook groei, verlangen, verbinding. Alles bestaat naast elkaar.
Wie ben ik – in dit moment?
Die vraag blijft terugkomen. Niet als filosofisch spel, maar als dagelijkse realiteit. Want in elke rol word ik uitgenodigd om opnieuw af te stemmen: op mezelf, op de ander, op wat klopt.
Het verlies van Inge raakt me diep. Net als eerdere verliezen, en diegene die moeilijker te benoemen zijn: een toekomstbeeld dat verschoof, verbondenheid die veranderde, zekerheden die brozer werden.
Verlies is niet altijd groot en publiek. Soms leeft het stil tussen de regels van het leven. En soms komt het pas naar boven wanneer iets in jou stilvalt. Of begint te schuren.
Alles raakt aan elkaar
We doen vaak alsof er duidelijke grenzen zijn: tussen werk en thuis, tussen begeleiden en zelf zoeken, tussen geven en ontvangen.
Maar zo ervaar ik het niet. Mijn kernwaarden – verbinding, echtheid, ruimte – lopen als een draad door alles heen. Ze kleuren hoe ik er ben voor anderen, maar ook hoe ik probeer te luisteren naar mezelf.
Ik weet: wat voor mij zo werkt, hoeft niet voor iedereen zo te zijn. Ieder mens zoekt zijn eigen ritme. Zijn eigen manier om trouw te blijven aan wat er vanbinnen leeft. Soms gaat dat vanzelf. Soms vraagt het pauze, reflectie of begeleiding.
Leven zonder script
Het leven volgt geen plan. Er zijn breuken, wendingen, omwegen. We proberen betekenis te geven, maar soms is het ook gewoon: uithouden. Verdergaan met wat we niet begrijpen. Of stilstaan bij wat geen antwoord heeft.
Die beweging – tussen begrijpen en loslaten, tussen richting en openheid – is waar ik zelf in leef. En waar ik anderen soms in mag ontmoeten. Zonder oordeel. Zonder oplossing.
Verbonden in verschil
We leven in een wereld vol verschillen. Soms raken die ons. Soms botsen ze met wat we zelf belangrijk vinden. Maar misschien hoeven we niet altijd te begrijpen. Misschien is het genoeg om te erkennen: jij mag zijn wie jij bent. En ik ook.
Verbinding begint niet bij gelijkenis, maar bij ruimte. En mildheid. Dat probeer ik mezelf te blijven herinneren.
Een uitnodiging
Misschien herken je iets van jezelf in dit verhaal. Misschien roept het net iets anders op. Alles is welkom.
Wat leeft er in jou op dit moment?
Wat schuurt, waar verlang je naar, wat wil er even ruimte?
Je hoeft niets te weten. Je hoeft niet uit te leggen waarom het zwaar is.
Maar als je wil, mag je het even delen.
Soms begint beweging met erkenning. En soms is erkenning al genoeg.